De wooncrisis treft steeds meer gezinnen, alleenstaanden en jonge starters in onze stad. Wie vandaag in Lier of Koningshooikt een betaalbare woning zoekt, botst op een muur van schaarste. Dat geldt nog het hardst voor jongeren: op papier lijken ze “mee” te kunnen, maar in de praktijk wordt wonen voor een groeiende groep opnieuw onbereikbaar.

Jongeren betalen de prijs

Dat jongeren actief zijn op de markt, bewijst op zich niets over betaalbaarheid. Integendeel: wie vandaag huurt, ziet de huurprijzen stijgen terwijl het verschil met een lening kleiner wordt. Een woning huren in onze stad kostte in 2024 gemiddeld 938 euro. Veel jonge Vlamingen worden daardoor in een hoek geduwd: ofwel extreem duur huren, ofwel kopen met een steeds zwaardere financiële rugzak. Wie geen financiële steun van thuis kan rekenen, dreigt simpelweg buitenspel te staan. Ook de koopprijzen blijven hoog. In Lier wordt voor een gemiddeld appartement al snel richting 265.000 euro gekeken, voor een woning richting 310.000 euro. Dat zijn bedragen die voor starters steeds minder haalbaar zijn, zeker in combinatie met hoge rente, strengere voorwaarden en oplopende woonkosten.

Wachtlijsten die blijven groeien

De cijfers in onze stad spreken voor zich. Volgens de meest recente gegevens staan 1.444 inwoners op de wachtlijst voor een sociale woning, goed voor 3,8% van de totale bevolking. Daarmee bengelt Lier in de onderste helft van het Vlaamse klassement. Het huidige aanbod van 2.521 sociale woningen is veel te beperkt om de nood op te vangen. Ook elders lopen de wachtlijsten op, maar de impact is hier bijzonder voelbaar. Gezinnen die werken, bijdragen en al jaren in Lier wonen, wachten soms vier jaar of langer op een sociale woning. Daardoor belanden steeds meer mensen noodgedwongen op de private huurmarkt, waar de concurrentie moordend is en de prijzen blijven stijgen.

Een tekort los je niet op met praktijktesten

Toch kiest de Vlaamse regering (N-VA, cd&v en Vooruit) ervoor om praktijktesten in te voeren op de huurmarkt. Die zouden discriminatie moeten opsporen, maar ze gaan volledig voorbij aan de kern van het probleem: er zijn simpelweg te weinig woningen. Wanneer honderd kandidaten reageren op één huurpand, is het niet de selectieprocedure die faalt, maar het beleid dat jarenlang te weinig heeft gebouwd en tegelijk de druk op de woningmarkt heeft laten toenemen. “Praktijktesten maken van verhuurders de zondebok, terwijl zij net steeds vaker afhaken door toenemende regels, onzekerheid en administratieve lasten. Minder verhuurders betekent minder aanbod en dus nog hogere prijzen. Dat is geen oplossing, maar een verscherping van de crisis,” aldus Jan Mortelmans, lid van de gemeenteraadscommissie Wonen.

De echte oorzaken benoemen

Vlaams Belang Lier‑Koningshooikt benadrukt al langer dat de wooncrisis niet uit de lucht komt vallen. Migratiedruk, overregulering, stijgende bouwkosten en een chronisch tekort aan sociale woningen zetten de markt al jaren onder spanning. Wie dat niet durft benoemen, kan de problemen ook niet oplossen. Het is dan ook onbegrijpelijk dat voorstellen om de impact van migratie op de woningmarkt te onderzoeken, systematisch worden weggestemd. Een eerlijk debat blijft uit, terwijl de wachtlijsten blijven groeien.

Een andere koers is noodzakelijk

Mortelmans besluit: “Onze keuze is duidelijk: eerst wonen voor onze mensen, met een beleid dat opnieuw inzet op betaalbaarheid en gezond verstand.” Dat betekent kiezen voor kwaliteitsvolle en betaalbare woningen met een tuin, onderzoeken hoe jonge gezinnen kunnen worden geholpen bij de renovatie van oudere panden, en waar mogelijk een extra bouwlaag toevoegen in plaats van nog meer open ruimte in te nemen. Het houdt ook respect voor eigendomsrechten in, zodat verhuurders niet worden afgeschrikt, én minder regelgevingsdruk zodat investeren opnieuw aantrekkelijk wordt. Daarnaast is een eerlijk debat nodig over migratie en wooncapaciteit, met voorrang voor lokale gezinnen in de sociale huisvesting. De wooncrisis in onze stad vraagt geen symboolmaatregelen maar een fundamentele koerswijziging. Praktijktesten lossen niets op: alleen een beleid dat de echte oorzaken durft aanpakken kan ervoor zorgen dat onze inwoners - en zeker onze jongeren - opnieuw betaalbaar en waardig kunnen wonen.