De Antwerpse rechtbank behandelt in september het dossier van het Hof van Nazareth. Wie dit verhaal herleidt tot een lokale fraude- en witwaszaak met wat exotische randanimatie, mist het grotere plaatje. De komende rechtbankzitting is een moment om hardop te zeggen wat veel mensen al langer voelen: drugcriminaliteit is niet alleen een probleem van grootsteden. Ze verplaatst zich, nestelt zich en zoekt plekken waar ze kan opgaan in de “normale” economie. Precies daar wordt onze Pallieterstad kwetsbaar. Dat is geen doemdenken, maar een vaststelling. In Lier is het aantal drugmisdrijven op drie jaar tijd bijna verdubbeld. De Antwerpse procureur Franky de Keyser wees er zelfs op dat deze cijfers aantonen dat er een groot maatschappelijk probleem speelt, en dat drugcriminaliteit vaak samenhangt met een ondermijnende, illegale of oneigenlijke economie. Wie vandaag nog doet alsof “het hier wel meevalt”, sluit de ogen voor wat zich onder de oppervlakte afspeelt.

Waar witwas opduikt, volgt geweld

Het dossier rond Hof van Nazareth illustreert bovendien hoe die ondermijning concreet werkt. Bij een controleactie in het kader van een onderzoek naar fiscale fraude en witwaspraktijken werden gebouwen gerechtelijk verzegeld en werden ook verschillende inbreuken vastgesteld door een samenwerking van gespecialiseerde speurders (Kali-team, een samenwerking van de lokale en federale politie in de strijd tegen druggerelateerde financiële criminaliteit), arbeidsinspectie en lokale politiediensten. Dat is precies het soort geïntegreerde aanpak dat nodig is wanneer boven- en onderwereld in elkaar beginnen te schuiven. Het stadsbestuur erkent intussen het waterbedeffect: hoe meer men ergens jaagt op witwas en druggeld, hoe meer het fenomeen elders opduikt. En belangrijker: de ervaring leert dat, waar witwas opduikt, geweld volgt. De explosie in de Sint-Jozefsstraat is daar een voorbeeld van. Als dat de diagnose is, dan volstaan persmomenten en stoere quotes niet. Dan moet je preventief screenen, controles opdrijven, alarmen inbouwen en bestuurlijk durven ingrijpen vóór het escaleert.

Nultolerantie: geen ruimte voor normvervaging

Daar ligt precies de kern van het standpunt van Vlaams Belang, ook in Lier-Koningshooikt: nultolerantie voor drugs en voor de volledige keten errond. Drugs ondermijnen volksgezondheid, verkeersveiligheid en lokale economie; ze trekken mensen mee in verslaving, criminaliteit en schulden, en ze voeden een miljardenindustrie die geweld niet schuwt. Tegelijk is het uitgangspunt helder: wie hulp vraagt, moet hulp krijgen—maar wie handelt, ronselt of witwast, moet hard en zichtbaar worden aangepakt. Vlaams Belang verzet zich daarom ook tegen elke vorm van legalisering die normvervaging in de hand werkt.

Bestuurlijke slagkracht als norm

Maar woorden moeten worden omgezet in beleid. Burgemeesters beschikken over instrumenten om inrichtingen tijdelijk of definitief te sluiten, vergunningen te schorsen en bestuurlijke dwangsommen op te leggen, net om die illegale economie aan te pakken die zo vaak met drughandel samenhangt. In vijf jaar tijd werden twee inrichtingen tijdelijk gesloten, waaronder een frituur waar men bij friet met mayonaise ook drugs kon bestellen. Dat soort anekdotes is tegelijk absurd en onthullend: drugs duiken op waar je ze het minst verwacht—en net daarom moet bestuurlijke slagkracht de regel worden, niet de uitzondering.

Handhaven is geen optie, maar een plicht

Voor Vlaams Belang Lier-Koningshooikt betekent dat: een consequente veiligheidslijn die verder gaat dan symptomatische acties. Striktere vergunnings- en controlepolitiek voor sectoren die gevoelig zijn voor misbruik als dekmantel, intensieve samenwerking tussen politie, inspectiediensten en fiscus, en een laagdrempelig meldpunt zodat burgers verdachte praktijken kunnen signaleren. Wie de parallelle economie laat woekeren, geeft de georganiseerde criminaliteit ruimte om zich vast te zetten tussen onze eerlijke ondernemers.

Wake-upcall

De zitting van de rechtbank in september over het Hof van Nazareth is dus geen “losstaand dossier”. Ze is een wake-upcall. Het stadsbestuur moet kiezen: ofwel blijft men reageren wanneer de feiten al te groot zijn om te negeren, ofwel bouwt men, met nultolerantie en bestuurlijke moed, een stad waar drugbendes geen zuurstof krijgen. Vlaams Belang kiest voor dat laatste.