Zondagochtend 25 januari 2026, iets voor 4 uur, ging het mis op de Antwerpsesteenweg richting Boechout ter hoogte van de betonblokken. Een voertuig kwam in aanrijding met één van die blokken, de bestuurder verloor de controle, de wagen ging overkop en kwam pas zo’n 100 meter verder tot stilstand, tegen de omheining van een grootwarenhuis. Dat dit incident de krant haalde, is geen detail: het toont hoe hard en ongenadig de huidige inrichting is wanneer er iets fout loopt.
Aan de alarmbel
Betonblokken zijn niet “neutraal”: ze zijn meedogenloos. In het verkeer volstaan een korte onoplettendheid, een inschattingsfout, slechte zichtbaarheid of roekeloos rijgedrag van één bestuurder om een kettingreactie te veroorzaken. Een inrichting die pretendeert veiligheid te verhogen, mag geen situatie creëren waarin één stuurfout meteen levensgevaarlijk wordt. Het is precies dat “niet-vergevingsgezinde” karakter dat deze proefopstelling zo problematisch maakt. In de gemeenteraad legde fractievoorzitter Ellen Lissens de vinger op de wonde. Ze stelde terecht dat het “slechts een kwestie van tijd” lijkt vóór deze betonblokken aanleiding geven tot een zwaarder ongeval. Deze keer liep het af zonder het ergste, maar dat zegt vooral iets over toeval en omstandigheden: een groot en relatief veilig voertuig, en een tijdstip waarop er minder kwetsbare weggebruikers aanwezig waren. Haar boodschap was helder: de situatie houdt een reëel risico in, en bij een volgend ongeval kunnen de gevolgen veel ernstiger zijn.
Gewestweg
Lissens vroeg onder meer hoe het met de bestuurder gesteld is, hoe de stad de verkeersveiligheid opnieuw zal evalueren en op welke manier het stadsbestuur hierover contact opneemt met het gewest. Cruciaal: hoe schat het stadsbestuur in dat het gewest zal reageren op de vraag naar een aanpassing om verdere incidenten te voorkomen? Achter die vragen zit een politieke realiteit: de Antwerpsesteenweg is een gewestweg, maar de gevolgen van onveilige keuzes worden lokaal gevoeld. Uit de repliek in de raad blijkt dat er al contact is opgenomen met Wegen en Verkeer en dat zowel stad als gewest het gerechtelijk onderzoek willen afwachten om de precieze omstandigheden te kennen. Dat is op zichzelf logisch: feiten moeten correct worden vastgesteld. Maar verkeersveiligheid is geen dossier dat je “parkeert” tot het onderzoek klaar is. Als een inrichting vandaag al als risicovol wordt ervaren en een zwaar ongeval gebeurt, dan moet de reflex meteen zijn: risico’s beperken, niet enkel procedures volgen.
Fractievoorzitter Ellen Lissens: “Zelfs al was er overdreven snelheid of een andere fout, dat kan geen excuus zijn om te doen alsof het probleem daarmee van tafel is. Regels worden niet altijd nageleefd, en net daarom moet infrastructuur zo ontworpen zijn dat ze menselijke fouten opvangt in plaats van ze te bestraffen met beton.”
Een definitieve veilige oplossing
Er werd in het debat ook verwezen naar de snelheidsverlaging tot 50 km/u. Alleen: een bord verandert geen gedrag. Lissens verwoordde het scherp: “Zelfs al was er overdreven snelheid of een andere fout, dat kan geen excuus zijn om te doen alsof het probleem daarmee van tafel is. Regels worden niet altijd nageleefd, en net daarom moet infrastructuur zo ontworpen zijn dat ze menselijke fouten opvangt in plaats van ze te bestraffen met beton.” Wie eerlijk is, beseft bovendien dat een voertuig dat na een impact nog 100 meter verder tot stilstand komt, niet per definitie “aan 50” reed. Het punt blijft: je voorkomt slachtoffers niet met goede bedoelingen, maar met veilige inrichting. De betonblokken worden omschreven als een voorlopige proefopstelling. Dan is de lat net hoger: tijdelijk mag nooit synoniem zijn voor gevaarlijk. Er zijn onmiddellijke ingrepen mogelijk die niet wachten op een eindontwerp: betere aankondiging en markering, reflecterende elementen, aangepaste verlichting en vooral het vervangen of afschermen van harde obstakels met oplossingen die impactenergie opvangen. Combineer dat met gerichte handhaving op snelheid en gevaarlijk rijgedrag, en met een duidelijke timing richting een definitieve herinrichting die veilig is voor iedereen, ook voor voetgangers en fietsers. De essentie van de vraag in de gemeenteraad was eenvoudig: gaan we wachten tot het wél fout afloopt, of grijpen we in vóór er slachtoffers vallen? “We wachten het gerechtelijk onderzoek af” mag nooit een dekmantel worden voor stilstand. Verkeersveiligheid vraagt actie, nu. Want als een gelijkaardig ongeval zich overdag voordoet, dan zijn de gevolgen niet theoretisch meer. Dan is het te laat om achteraf uit te leggen waarom betonblokken op een cruciale verkeersas “nu eenmaal zo stonden”.
